Voor wie nog op zoek naar zijn naar kerstcadeau’s is deze misschien een optie: de 5dvd box van Spike Lee.
In de loop der jaren ben ik een bijna onvoorwaardelijke Spike-adept geworden, dus vergeef me de weinig kritische review. Maar check it out en u zal het met me eens zijn, de box is master! Malcolm X 2dvd staat overigens ook niet slecht onder de kersteboom.
Win uw eigenste Borat bathing suit door eenvoudig edoch origineel te reageren op volgende review. U kan ook duo-tickets winnen maar de film heeft u natuurlijk al gezien en daarbij, wie dacht u dan mee te nemen? Zo zonder bathing suit?
Ondertussen verbiedt Rusland de distributie van de film.
In videoclips voor de groten der aarde (Daft Punk, Kylie Minogue, The White Stripes, etc.) verdiende Michel Gondry zijn reputatie van optisch tovenaar en met “Eternal sunshine of the spotless mind” bewees hij geen eendagsvlieg te zijn.
Wie een beetje vertrouwd is met het werk van de Franse cineast weet het al langer dan vandaag: de man is een dromer. Maar slapen doet hij allerminst. In “The science of sleep” vertelt Gondry andermaal een romance en de parallellen met “Eternal sunshine …” zijn nooit ver weg, al kan je dat bezwaarlijk slecht noemen. Leest u gerust mijn voorlopig laatste cuttingedge review.
Outkast maakte met “Idlewild” een stevige plaat, die jammer genoeg net niet het niveau haalt van hun vorige. Enkel “Murton angel” blijft echt overeind in de schaduw van “The love below”, al was dat natuuurlijk een album hors catégorie.
Let wel, er is nog meer.
En hier heeft u natuurlijk al wat previews van de film.
Geen ideaalbeeld, geen postume nominatie tot zaligverklaring maar het ware verhaal van een activist die geloofde in zijn zaak maar zich gedwongen zag zijn visie te veranderen. Leest u rustig verder.
Amp Fiddler is terug, maar niet echt overtuigend. Na “Waltz of a ghetto fly” klinkt zijn volgende album een stuk slapper. Fiddler moest het altijd al hebben van eenvoudige maar originele arrangementen, maar het is een raadsel hoe hij zichzelf hier verloren lijkt.
Het hoeft niet, maar u kan altijd verder lezen.
Spijtig voor de makers van “Flight 93” dat die andere film over de vierde gekaapte elf–september–vlucht nog in de zalen loopt, want op zich is “Flight 93” een bijzonder pakkende film.
Het verschil met “United 93” zit hem in de stijlkeuzes, het gaat dan ook om een televisiefilm die minder mikt op de sensatie van het cinemascherm. Misschien leest u graag verder?
We schrijven Brussel. Midden in de nacht ontwaakt Peter De Wit (Arno) in het lijkenhuis van een ziekenhuis, vermoedelijk uit een bijzonder diepe coma.
“Komma” is een erg mooie maar onsamenhangende film die ons met een verward en leeg gemoed achterliet.
Filmisch allemaal erg mooi maar de hiaten in het verhaal zijn ons net iets te onoverbrugbaar. Een aantal mysteries worden niet opgeklaard, als dat een artistiek verantwoorde keuze dan draagt het toch niet bij tot de film. Spijtig. De rest leest u hier.
Parabola, een nieuwe Belgische prent, helaas enkel in de Brusselse Vendôme in de zalen te zien. Geen must-see, maar de film laat wel een sterke indruk na.
In het najaar zendt Canvas Mankell’s Wallander uit. De nieuwe dertiendelige serie over de Zweedse inspecteur Wallander.
Leest u ondertussen over De Terugkeer van de Dansleraar, de tweedelige miniserie naar Mankell’s bekroonde boek (thriller van het jaar 2005).
Vanonder de vleugels van samplewizard Mathew Herbert komt de Texaanse Panamees Micah gevlogen. Zijn debuutalbum “Everything” laat ons achter met dubbele gevoelens.
Een goeie eerste worp lijkt het, maar de nummers missen dat beetje extra waardoor ze ons zouden kunnen bijblijven. Misschien streefde Micah in al zijn futurisme iets te ver vooruit, vergat hij om te kijken en merkte hij niet hoe onorganisch het geheel klinkt.
I shit you not, er is nog meer
Wanneer de Japanse ontwikkelingshelpster Yuko terugkeert uit Irak, waar ze ontvoerd en gegijzeld werd, blijkt de Japanse samenleving allerminst trots op haar engagement en gedane werk.
“Bashing” is een verdraaid beklijvend portret van het post–Tweede–Golfoorlogse Japan (het klinkt vreemd, maar dat is toch het bizarre uitgangspunt, de realiteit overtreft de fictie zegt men dan) De doorgedreven individualisering in het land van de rijzende zon.
David Duchovny debuteert als schrijver-regisseur met “House of D”, een stadssprookje dat zich afspeeltin New York, midden jaren zeventig.
Vooral de moeite omdat we Erykah Badu nu eenmaal graag zien schitteren.
Niet meteen een makkelijk verteerbare woensdagmiddagfilm dit. In een muffe, vochtige catacombe ergens in Boedapest werkt Johanna. De catacomben dienen als ziekenhuis en Johanna doet dienst als jonge, ambitieuze verpleegster.
Jong, ambitieus én drugsverslaafd. Daarenboven beschikt ze over de gave patiënten te genezen die door de dokters al ten dode opgeschreven zijn. Op zich geen probleem, ware het niet dat ze dat enkel kan door de er de liefde mee te bedrijven.
Alternatieve geneeskunde avant la lettre?
Technisch is het vrij verbazingwekkend hoe de gezongen dialogen, of operasoundtrack zo je wil, perfect door de acteurs gelipt zijn. De gezongen stukken tegen de achtergrond van het kerkerhospitaal geven de film een onwennig clair–obscur contrast, waardoor je na afloop toch even zal slikken. Een film zoals er maar weinig gemaakt worden, zoveel is zeker.
En dat alles in een opera gegoten dus! Nou…
Niets tegen gangstarap, maar de goeie platen in het genre klonken toch altijd broeierig heet , summer in the city, de ghetto’s heetgeblakerd.
Zo niet op de nieuwe van Ice Cube. Hard klinkt het wel, maar verder koud en kil als de naam van de auteur doet vermoeden.
Het zal je maar overkomen, dat de twee godfathers van het criminele New York je identiteit verwarren en meteen ter orde roepen.
The Rabbi (Ben Kingsley) en The Boss (Morgan Freeman) wonen gemakshalve op de dakverdieping van twee ouderwetse wolkenkrabbers en concurreren met elkaar om de macht en controle van de stad.
“Lucky number Slevin” heeft de allures van een Tarantino film, wat op zich geen nadeel is, tenzij dan misschien voor de puristische fans van die laatste. Als die al bestaan.
U ziet Lucy Liu, en u dacht, ik zou beterverder lezen.
Als iedereen nu nog altijd weet wat hij deed, waar, met wie en waarom die ochtend van elf september 2001 dan kunnen we nu al voorspellen wat je deze zomer zal doen: in groten getale naar de cinemazalen trekken voor “United 93″.
Spike Lee was met “25th hour” de eerste die filmde op Ground Zero en Paul Greengrass is de eerste om het grootste taboe over 9/11 te doorbreken, zijnde er een ganse film aan wijden. Met verve overigens.
Leest u vooral verder.
Diam’s brengt met haar tweede plaat “Dans ma bulle” wat we van haar mogen verwachten. Franse rap volgens de regels van het boekje, een album zonder verrassingen.
Zowel muzikaal als tekstueel vindt de frontvrouw van de Franse hiphopscène zichzelf niét opnieuw uit. Rustig stapt ze verder op de uitgezette paden, kleine steegjes in de Parijse banlieues.
De alleslezers stuur ik gaarne door richting hier.
Niet voor de liefhebbers van voorgekauwde lachbandfratsen, wel voor de fans van Britse comedy genre Black Books of goeie humor tout court. Het is misschien te vroeg om de serie al tot cult uit te roepen maar het zit er zeker aan te komen voor “15 storeys high”.
Het wachten is op de dvd–release van het tweede seizoen.
U is een lezer? Welaan dan!
C.R.A.Z.Y. is een schitterende film. De elektriciteit die in de lucht hangt tussen de vier broers en tussen Zac en zowat de rest van de wereld, vonkt van het scherm. Ongetwijfeld een verdienste van Marc–André Grondin die het personage verdomd geniaal neerzet.
Een twijfelende puber spelen die zich wentelt in existentiële twijfels zonder daarbij je naturel te verliezen, is niet iedere acteur gegeven. Grondin gelukkig wel.
De film teert op de curves en sprekende lichaamstaal (wij voelden ons althans aangesproken) van Milla Jovovich, die de hoofdrol toebedeeld kreeg.
Ze doet dat overigens lang niet slecht maar het verhaal valt verder danig slap uit dat we over haar rol erin nog weinig kunnen vertellen.
Nu en dan komen er toch slechte films in de zalen, fijn is dat, het schrijft lekker weg.
“Vidange perdue” is een luchtig, romantisch beeld van hoe ouder worden misschien wel zou kunnen zijn. Nand Buyl speelt met een naturel waar geen method–acting aan te pas komt.
Diep vanbinnen schuilt waarschijnlijk een Lucien Knops in iedere bejaarde man: harde, ongenuanceerde meningen verkondigend, geïrriteerd over de gang van zaken maar tegelijkertijd alles relativerend met een hartverwarmend je–m’en–foutisme gebouwd op jaren levenservaring.
En jawel, er volgt nog meer.
Interviews met Geoffrey Enthoven, de regisseur, en Marijke Pinoy, tegenspeelster van Nand Buyl.
The Black Eyed Peas grijpen resoluut terug naar de hiphopgloriedagen, midden jaren negentig. Toen A Tribe Called Quest, EPMD, Pete Rock, Gangstarr en Jazzy Jeff hun faam verwieren met klassieke albums, that old boom–bap zeg maar.
“Renegotiations” is een mini–album met naast twee tracks van “Monkey Business” vijf remixen van de producers achter bovenstaande succesverhalen.
En ook nu weer, volgt er nog de rest.
Na drie jaar van afwezigheid keert Postman eindelijk terug. En dat lees je goed, Postman is in de tussentijd enkelvoud geworden.
Van het originele trio dat doorbrak met “Documents” rest enkel producer/rapper Anonymous Mis en die zet met “Green” een meer dan overtuigende plaat neer.
Et voilà, de rest.
Te stellen dat Deelder een levende legende is is van het goeie misschien te veel, maar hij stevent toch jaar na jaar op die titel af.
Immer strak in het pak, de haren aerodynamisch gemodelleerd, ongenaakbaar stijlvol door het leven stappend, no matter the weather. Zo kennen we Deelder en zo zien we hem ook in de documentaire “Jazz is my religion”.
Ik zie het, ik voel het, u wil verder lezen.
Regisseur Paul Weitz verpakt zijn lichtvoetige komedie als een soort mainstream satire. Het wordt al vlug duidelijk dat je niet én American Idols kan parodiëren én tegelijkertijd net die doelgroep aanvallen. Weitz schiet met rubberen kogels, en nog niet eens doeltreffend. De grappen zijn voorgekauwd, de pointes teleurstellend.
Wie denkt met mainstream satire iets te bereiken, onderschat het publiek.
Nah gut, hier vindt u de rest
Duivel of engeltje op den schouder van de natuur? Nobele eco–strijder of omhooggevallen schizofrene ster in zijn eigen B–natuurdocumentaire?
“Grizzly Man” documenteert het onwaarschijnlijke verhaal van Timothy Treadwell, die de grenzen van de natuur zag, aftastte en er na dertien jaar voelen uiteindelijk over ging.
Het vervolg vindt u hier.
(Deze review leest beter als u eerst de Sane Man review gelezen heeft.)
In 1991 werd het opeens duidelijk. Amerika’s meest beruchte, bejubelde, verafschuwde en verfoeide stand–upcomedian Bill Hicks was er om te blijven. Op het podium van het Montreux Comedy Festival gaf Hicks dat jaar het gruwelijke hardste van zichzelf. Het zou zijn doorbraakperformance worden.
Collegacomedians hebben het over “schandalig grappig, wild en intelligent”. En ook wij buigen het hoofd, aandachtig luisterend en jaknikkend. Hicks is geen god, ook niet de helft ervan. Sterker nog, zelf zag hij zich het liefst als de levende antichrist.
Een fanbase zo radicaal en extreem gelovend als die van Bill Hicks moet je verdienen. Hoe hij dat voor elkaar gespeeld heeft, zien we op “Relentless”.
Natuurlijk wilt u meer.
Vergeet alle Comedy Factories en Casino’s: Bill Hicks is het échte werk. Zonder Hicks geen South Park, Family Man, (pdw), Theo Maassen, enzovoort, etcetera. Toegegeven, het is een stelling die moeilijk hard te maken is, maar Hicks kent in de geschiedenis van de stand–upcomedy dan ook geen gelijke.
Voor en na hem zijn er weinigen te bespeuren die door publiek en collegacomedians zo verafgood worden. Tegelijkertijd zag de rest van de goegemeente de man bij leven en welzijn als de gereïncarneerde antichrist.
Daar moet een reden voor zijn, en wat blijkt? “Sane man” verklaart een deel van de Hicksmythe.
U wil natuurlijk gewoon verder lezen.
“Sauf le respect que je vous dois” klaagt de meedogenloze directies van kleine en middelgrote bedrijven aan. De manier waarop de zaken gerund worden om te kunnen blijven concurreren. Geen gemakkelijke noot om te kraken, vooral omdat het verhaal zich pas halverwege helemaal opent met een zelfmoord.
Tot die tijd blijft het doel en de motivatie van de film erg vaag. Suspens door traagheid en niet door opbouw dus.
Dat neemt echter niet weg dat “Sauf le respect que je vous dois” een erg meeslepende film is geworden die onze tijdsgeest misschien wel iets te treffend portretteert. Het vervolg…
.jpg)
‘Wat gebeurt er als de grootste hiphop artiesten van dit moment hun handen ineenslaan om zo de vetste tour aller tijden op de planken te brengen?’, vragen ons de makers van “Backstage”. Weinig nieuws onder de zon, denken wij.
In 1999 toerden Jay–Z, Method Man, Redman, Ja Rule, Eve, DMX, Memphis Bleek, en Beanie Sigel door het Amerikaanse vasteland voor hun ‘Hard Knock Life Tour’.
Het relaas van deze hachelijke onderneming krijgen we te zien in een zesentachtig minuten durende blik achter de schermen.
Meer…
American Beauty zonder beauty? Zonder cute girl next–door dan toch, want Imaginary Heroes oogt wel degelijk fantastisch.
Schrijver Dan Harris debuteert als regisseur met een verhaal dat doorweekt is met hetzelfde mid–life en/of menopauze gevoel dat we kennen van “American Beauty” en “Ordinary People”.
Alleen krijgen we hier een steeds wranger verhaal voorgeschoteld, zonder muzes en verliefheid maar met identiteitscrisissen en familievraagstukken.
Niet licht verteerbaar maar gelukkig toch zeer genietbaar.
Gitaren scheuren, backing vocals vallen in, een break-down volgt en Cee Lo lijmt het allemaal aan elkaar, master of ceremony op zijn eigen festijn.
Dat moet ongeveer de blauwdruk voor Gnarls Barkley zijn.
Driekwart van de nummers zijn makkelijke meezingers, maar dan van het soort met ballen.
Een enkele reis naar St. Elswewhere? Jatoch?!
Meer?
“Exit music: songs for radio heads” heeft het ambitieuze doel om, driemaal raden, het beste van Radiohead te herwerken.
Veertien versies van het bekendste werk zijn daarvoor onder handen genomen door left–field beat–programmatoren als Bilal, Sa-Ra, RJD2, Mathew Herbert, Osunlade, etc.
Al bij al is “Exit Music: songs for radio heads” aangenaam luisteren, maar op een drietal hoogtepunten na, zouden we geen van deze versies verkiezen boven de originele.
Meer?
Futuristische soul met geschiedenis, maar waag het niet dit retro te noemen. Dat is het ook niet, geen acid jazz gedoe, Spacek’s geluid is nieuw, fris. Platen als deze houden ons wakker, en daar zijn we dankbaar voor natuurlijk. Meer?
Er zijn zo van die momenten waarop een reviewer zich te pletter vloekt, zoekend naar adjectieven, metaforen en mooie zegswijzen. Een sfeer vangen met woorden, vooral live is nooit evident.
Al helemaal niet als het gaat over een Steve Spacek concert. Steve Spacek, in een vorig leven vooral bekend als frontman van de groep Spacek, brengt een soort 21e–eeuwse soul die door de lucht zweeft zonder licht te zijn.
Soul zonder voorzetsel ook, als het even mag, geen nu– of neo–, dank u. Lees verder.
Een show om niet snel te vergeten, een avond ook zoals er niet snel een tweede zal volgen (vooral door de vliegangst natuurlijk).
Spijtig van het erbarmelijke geluid, dat het concert een iets te hoog oldschool (lees: lo–fi) gevoel gaf. Verder helemaal niets op aan te merken. Meer.
Daft Punk review overgenomen door telenet.
Hier.
Mijn dag is weer goed.
… Ondertussen besluipt ons de drang naar cocktails en schoon vrouwvolk. Excuseer, maar “Feel it” nodigt zo hard uit tot wegdromen. Bart Maris schittert op de trompet zoals we van hem mogen verwachten.
En dat terwijl Mo het houdt op een minimum aan tekst, meer moet dat niet zijn: “Don’t try to analyze or ask yourself why, it’s meant to feel good”.
Meer…
En een snippet van het album vindt u gewoon hier.
… Misschien is alles iets te elegant in beeld gebracht, speelt het verhaal al te zeer op de dialogen, wat het allemaal toch iets artificieels geeft.
“The white countess” is een romantische zaterdagavondfilm, maar zeker geen kaskraker of must–see. Meer…
Nochtans was het publiek aardig opgewarmd. De nieuwe Kortrijkse formatie “Brothers on the run” schoot het vuur in de zaal met een aanstekelijke mix van funk en klassiekere soul. Onder andere met een opmerkelijke cover van William Devaughn’s “Be thankful for what you’ve got”. Spijtig dat Poets of Rhythm het vuur zo snel erna doofden. Een enkele heropflakkering niet te na gesproken, zwalpte de rest van de avond rustig voorbij. Out in space?
“The squid and the whale” ademt de jaren tachtig. Het camerawerk, de beeldkwaliteit, de muziek, alles is op zijn plaats(behalve de Amerikaanse vlagjes op de metrostellen, die waren er pas na 9/11, foutje).
Maar vergis je niet, de film gaat niet over de eighties, is er geen ode aan en steekt er ook de draak niet mee. Het verhaal gaat over echtscheiding en gedeeld ouderschap.
Of zoals de makers het zelf zeggen: “Joint custody blows”.
Meer…
Je moet het durven: een review openen met een cliché als een huis, maar we kunnen bijna niet anders.
De zomer is zo opvallend terug in het land en het zou best kunnen dat Think Of One met het nieuwe album “Tráfico” daar voor iets tussen zit.
Meer..
En natuurlijk: De Foto’s
Staton klinkt soms zwak, soms bijna breekbaar, afwachtend tot ze kan uithalen. Want ze weet waarover ze zingt, anders zou je er geen kippenvel van krijgen.”His hands” vertelt haar verhaal zo krachtig hard en ontroerend ingetogen tegelijk dat een mens er stil van wordt.
En daar draait het soms toch om bij muziek. Meer…
(Volgens eindredactie is de review te kort en mijn mening te weinig gefundeerd, maar ik herhaal: deze is goéd. Alleen in iets te snel tempo gereviewd en het genre leent zich niet tot een overdaad aan adjectieven. Vind ik. Plus, ik ben een man van weinig woorden. Veel posts, dat wel.)
De volle twee uur lang, houdt scriptschrijver Russell Gewirtz het verhaal strak in de hand. Spike Lee haalde zijn inspiratie uit de jaren zeventig gijzelingsfilms en kneedde het verhaal tot een gijzelingsthriller die knettert van de spanning. Meer…
Op het Sundance Film Festival kreeg “Hustle & flow” de publieksprijs. Zeer tegen de zin van sommige critici trouwens, die de film als een tweederangs “8th Mile” of een “ghetto Rocky story” afgedaan hadden. Maar dat was toch even buiten de charismatische vertolking van Terence Howard gerekend. Meer…
jammer genoeg kunnen we bij dit soort synthesizer- en drummachinemuziek ook de grote Jean-Michel Jarre niet wegdenken. Je weet wel, die van “Oxygene”. Meer…
Dat Eros bij zijn vrouwelijke aanhang wat teweeg brengt, nemen we graag aan, dat viel ook niet te ontkennen bij een simpele blik op een tot de nok gevuld Vorst.
Maar om dan, na een instrumentaal intermezzo, nonchalant aan het kruis krabbend wijdbeens het podium op te stappen was er toch even te veel aan. Dan mag je nog Eros heten, zo maak je je naam allerminst waar. Meer …
Wie vroeg daar foto’s?
Bij overzichtscompilaties gaat een mens zich bijna automatisch oud voelen. Vooral als je erbij was in volle hype periode. Toen “Da funk” en “Around the world” de zomer kleurden en twee Parijse robotmaskers de dansvloeren wereldwijd in vuur en vlam zetten. “Volume 1” heet deze eerste toepasselijk, een beetje onbescheiden misschien, maar wij kennen er die nu al zitten te wachten tot in 2018 “Musique: vol. 2” in de rekken ligt. Meer…
Two turntables and a mic: Mo&Grazz stripten hun live show tot de meest ruwe essentie die een podium–act kan zijn. Grazz(hoppa) en Mo(nique Harcum) mixten soul, funk en hiphop met het grootste gemak.
Niet moeilijk ook: zij verdiende haar sporen als backing–vocalist bij Jill Scott en Les Nubians om er maar een paar te noemen.
En Grazz natuurlijk als draaitafelwonderkind bij onder andere Zap Mama, De Puta Madre en natuurlijk zijn eigen DJ Bigband. Meer…
Not to forget: Mo&Grazz MySpace
Van den Berg schrijft niet over maar vanuit de muziek. In het epicentrum van de songs heeft hij zich genesteld om te zien wat er daar allemaal gebeurt. Heel veel, zo blijkt telkens opnieuw.
Hij visualiseert gitaarsolo’s en drumpartijen met verbazend gemak, vertaalt de songteksten naar grote en kleine verhalen waarna je je afvraagt of hij bij het schrijven van elk stuk met de artiesten het Amsterdamse nachtleven ingedoken is. Al was het maar om te zien of hij het goed gehoord had, waar de muziek werkelijk over ging. Meer…
Telex die na twintig jaar opnieuw een plaat opneemt: dat is je hart vasthouden. Vingers kruisen want Telex, dat is ABBA in elektrokringen. Voor een simpele reünie zouden Daft Punk, Jeff Mills en Moby gezamenlijk benefieten spelen tot ze erbij neervallen.
Helaas, dit is niet het album waar de fans op zaten te wachten. Een enkeling misschien, maar dan uit pure nostalgie, of om de kult/kitsch waarde.
De meeste nummers op de CD klinken helaas als onafgewerkte schetsen, als opzetjes met mogelijk songpotentieel. Maar ook niet meer dan dat. Uitschieter “I am you” verzakt hierdoor tussen nummers die toch meer in zich hadden. Nightmare on wax, of hoe je je naam kan waarmaken. Lees eventueel meer, maar het is kutplaat hoor.
Geen partijtje Trivial Pursuit, voor een keer kunnen we niet openen met “klinkt als…” Opgezwolle heeft namelijk een verdomd eigen geluid. Variatie is troef op “Eigen wereld”. Hoewel het geheel voor sommigen muzikaal wat te hard zal klinken, moet je het Opgewolle nageven: zelden hiphop zo rijk en breed gesampled gehoord. Petje af als je Khaled, 10cc en Herman Van Veen in één enkel nummer tot een stomende brij kan bakken.
De vraag is of hardcore fans deze plaat meteen in huis moeten halen om de collectie te vervolledigen, dan wel moeten vermijden als de pest om de nagedachtenis in ere te houden. Het laatste lijkt hier de beste optie. Meer uitleg is eigenlijk overbodig.
