Een enkele keer ga ik ervan uit dat als we maar hard en diep genoeg blijven denken, we alles uiteindelijk wel zullen begrijpen. Niet zo gisteren.

Naast vrouwen slaag ik er ook niet in kijkfiles te ontcijferen. Tenzij de twee zich natuurlijk in een organisch geheel zouden koppelen, wat ik niet uitsloot, aanschuivend op de E40. Stilstaand. Aanschuivend. Sjeesend. Stapvoets.

Je weet dat het zover is als de hemel straalt en de wegeninfo geen ongeval vermeldt. Kijken dus en je mag hopen dat er iets te zien is, in the end. Helaas, geen muze te bespeuren op de pechstrook, zelfs niet in de buurvoitures. O ironie, na een kwartier komt een brug aangeschoven die in gezellig avondlijk geel “FILE” toeschreeuwt. Self-fullfilling prophecy? Het is dat of de fanatieke front-row onthaaster.

Ik kan me bij zulke files namelijk nooit van de indruk ontdoen dat blijkbaar ergens vooraan de rij een onverlaat plots besliste dat het tijd was te onthaasten. Voor ons allemaal. Even relaxen , daar is het zondag voor. De handrem op. Mijn portiek zwaaide open. En zo gebeurde het dat ik gezwind de 800m inzette en me onder luid gejoel aansloot bij de kop. Te voet, tikje op het raam, een onthaastte meneer lachte me toe.

Of meneer misschien eenzaam was op de autosnelweg, dat hij zoveel volk achter zich wou scharen? Of dat slappe rechterbeentje soms niet wist dat het mocht Voort Maken, of dat er anders wat zou zwaaien? Een niet-begrijpende blik zocht de mijne, ik hief mijn wenkbrauw … en dat was dat. Niets meer te zien en de file hief zich op. Terug in de voiture zette ik de achtervolging in.

Lang duurde dat niet want toen volgden nog twee kijkfiles. Figurant in een aftandse road-movie die maar niet op gang komt. Eenzaam brulde ik nog: “KIJK VOOR U EN RIJ DOOR!!”