Smaak. Nog moeilijker dan ze te betwisten is ze te beschrijven. Ik verklaar me nader.

Gisterennacht leerde ik, al socializend on the corner, de smaak der pompoenpit kennen. Een niet te onderschatten openbaring.

“De la famille de la pistache”, dat wel, maar de smaak van de pompoenpit laat zich verder eigenlijk heel moeilijk definiëren. Speciaal maar niet exotisch, zilt maar geen gezouten pinda, licht doch karaktervol, enz. etc. Genoeg kenmerken om on-point te zijn, anders stond het hier niet.

De pompoenpit dus. Botanisch, culinair en decoratief verantwoord. En nu vroeg ik mij af, wat daaraan zou kunnen tippen. Once again, help me out here: Waarmee kan u uw foodfetish botvieren? En dan nog het liefst die specifieke flavour die u maar niet aan uw naaste omgeving uitgelegd krijgt? Killersmaakcombinaties kunnen natuurlijk ook, ik denk dan bijvoorbeeld aan Duvel, geflankeerd door een schaaltje pompoenpitten. Een genot te vergelijken met… weinig.

En voor alle duidelijkheid, het gaat hier om de zintuiglijke , niet de intellectuele smaak. Want zoals een wijzer man ooit zei:
“Mensen verliezen hun kalmte, als ze hun smaak verdedigen.”