U had het allicht al gemerkt in de agenda, maar gisteren hebben vic ‘n’ lloyd andermaal ten dans gedraaid. Dat was althans de bedoeling, maar door de verzengende hitte en het lonkende terras bleef de dansvloer pijnlijk leeg. Pijnlijk vooral voor de discjocks uiteraard, moederziel alleen, op de bühne.

Vic deed zijn funky work-out overgoten met een scheut Red Hot Chili Pepper, wat zeer gesmaakt werd. Lloyd op zijn beurt kreeg een ander verdict, dat van een sell-out die house draait omdat dat gemakkelijker is, en omdat hij geen funk of soul meer zou kunnen draaien.

Niet van een kleintje vervaard en eigenlijk zelden lichtgeraakt vond ik dat toch een bittere pil om te slikken, vooral van een lul die beweerde open-minded te zijn en stelde dat het tijd was dat ik maar eens bewees dat house ook volwaardige muziek is. Enkele van de meest irritante, clichématige argumenten haalde hij nog boven, dat het allemaal te monotoon en repetitief zou zijn. U weet hoe dat gaat, u denkt misschien zelf zo. Sommige open minds herbergen kortzichtige geesten, daar zal ik niets aan veranderen.

Dipshits van het soort die mij hun muziekanalyses zo parmantig in een overdreven lang discours komen verkondigen, zal ik in het vervolg mijden als de pest, want moet u weten wat er allemaal de draaitafel gepasseerd is, die bewuste avond, en zoekt u vooral mee naar de housetracks in de set.

Tracklist:
Manu Dibango, Curtis Mayfield, Marvin Gaye, Don Blackman, Candido, Goody Goody, Skyy, War, Loose Joints, Prince Buster, Paul Murphy & Marc Woolford Project, Moodymann, Pepe Braddock, M’ Tume, Brentford All-Stars, Red Astaire, Theo Parrish enzovoort etcetera