Video of the Italian street artist Galo creating a freestyle canvas for an upcoming show in New York.
No pauses, no thinking, just drawing.

“Sauf le respect que je vous dois” klaagt de meedogenloze directies van kleine en middelgrote bedrijven aan. De manier waarop de zaken gerund worden om te kunnen blijven concurreren. Geen gemakkelijke noot om te kraken, vooral omdat het verhaal zich pas halverwege helemaal opent met een zelfmoord.

Tot die tijd blijft het doel en de motivatie van de film erg vaag. Suspens door traagheid en niet door opbouw dus.
Dat neemt echter niet weg dat “Sauf le respect que je vous dois” een erg meeslepende film is geworden die onze tijdsgeest misschien wel iets te treffend portretteert. Het vervolg…

Het soort review waar ik jaloers op ben: hier zo.

Een dozijn prefab–R&B–nummers met het sexappeal van de doorsnee geodriehoek. Nu, we weten natuurlijk niet welk muziekje u opzet tijdens een vrijpartij, maar als het per se R&B moet zijn, speel dan iets geils van D’Angelo of Jill Scott of zo. Muziek die glimt van de goesting, niet van de clichés. …
De titel ‘Unpredictable’ moet wel een practical joke zijn. Voor ons part mag je deze plaat gerust womanizermuziek noemen, maar het is maar de vraag welk slag vrouwen je daarmee aan je degen rijgt.

Brilliant.

Vanaf vanavond elke weekdag op het onnavolgbaar sterk geprogrammeerde Canvas, omstreeks middernacht: Monthy Python’s Flying Circus.

Mijn excuses aan de studerende studenten onder de lezers, weet dat ik bij u ben als ik straks omstreeks middernacht in een deuk lig om Britland’s meest legendarische kolderserie. Oh jawel! (Maar ik ben bij u, in spirit!)

Deze week schik ik me vol overgave naar het lot van de ravissante reviewer in mij.
Want dvd’s zijn kennis en kennis laat zich vatten op dvd’s. Right…

Goed, passeren mijn kritieke ogen:

- Jules Deelder - Jazz is my religion (dvd)
- Grizzly Man (dvd)
- Malcolm X (2dvd)
- Bill Hicks - Sane Man (dvd)
- Bill Hicks - Relentless (dvd)

En gewoon om de inner-nerd helemaal te verzadigen:
- Meeting people is easy / a film about Radiohead (dvd)
- The work of director Chris Cunningham (dvd)
- No direction Home (Bob Dylan) (2dvd)
- Stranger than Paradise (dvd)
- Family Guy, the movie (divx)
- Barbara Dex (cd) (tja..)

Spreekt voor zich dat we daarbij ook nagenoeg àlle extra’s meepikken. Dankuwel.
(Spacek interview komt eraan.)

‘Wat gebeurt er als de grootste hiphop artiesten van dit moment hun handen ineenslaan om zo de vetste tour aller tijden op de planken te brengen?’, vragen ons de makers van “Backstage”. Weinig nieuws onder de zon, denken wij.
In 1999 toerden Jay–Z, Method Man, Redman, Ja Rule, Eve, DMX, Memphis Bleek, en Beanie Sigel door het Amerikaanse vasteland voor hun ‘Hard Knock Life Tour’.
Het relaas van deze hachelijke onderneming krijgen we te zien in een zesentachtig minuten durende blik achter de schermen.
Meer…

Overgenomen van onze Noorderburen bij VKMag.com: Truitje Kraagje Truitje.
Bekijkt u even hoe het er in het Noorden aan toegaat: hier.

Als het op vestimentaire keuzes aankomt, kan ik de stakker in het filmpje echter geen ongelijk geven. Zo’n capuchon! En ‘die logo’ dan! Om van het kraagje nog maar te zwijgen, swa! Jeweettoch? No spang!

Gauw volgden parodieën, pastiches en imitaties. Hier staan ze voor u op een rijtje. Mooi.

Voel u geroepen, maak uw eigen versie, mailen en dan komt u toch eindelijk eens op on-point.be!
Gratis en voor niets, een beetje zoals comments geven!

Last week I sat down for a nice chat with Anonymous Mis a.k.a. Postman (formerly known as one third of Postmen, that’s right)
He spoke of this freaky deaky Dutch radiohost he met the other day. At around 9am Mis comes in the studio for an interview on his forthcoming “Green” albumrelease, turns around and whaddayaknow, there’s a man preparing a human placenta, for breakfast.
Television, of course, was present as well, and this is what you get. Enjoy.

(Interview with Postman coming up 9th of June, stay tuned, as always!)

American Beauty zonder beauty? Zonder cute girl next–door dan toch, want Imaginary Heroes oogt wel degelijk fantastisch.
Schrijver Dan Harris debuteert als regisseur met een verhaal dat doorweekt is met hetzelfde mid–life en/of menopauze gevoel dat we kennen van “American Beauty” en “Ordinary People”.
Alleen krijgen we hier een steeds wranger verhaal voorgeschoteld, zonder muzes en verliefheid maar met identiteitscrisissen en familievraagstukken.
Niet licht verteerbaar maar gelukkig toch zeer genietbaar.

TerZake ging vanavond dieper in op de Stille Mars in Antwerpen en de gevoeligheden van ons premature eenentwintigste eeuwse Belgenland.
Werden bij de discussie gehaald: Patrick Janssens (sloeg nagels met koppen, way to go!), Yves Leterme (Mja…), de hoofden van Le Soir en La Libre Belgique (heb ik mij vooralsnog geen mening over gevormd).

Het viel me op hoe de twee tragedies van afgelopen maand in Brussel en Antwerpen telkens opnieuw verkeerd, of maar half gelinkt werden aan mijn wereld- of stadsbeeld.

Leterme kreeg maar niet genoeg van zijn inburgeringsbeleid en de problematiek van de illegalen. Bij de straatinterviews kregen we enkel vrouwelijke, liefst jonge en gesluierde, allochtonen te zien.
Zou het kunnen dat we hier iets over het hoofd zien? Zijn we nu echt zo naïef om te blijven doorbomen over paspoorten terwijl het gaat om een derde generatie? En wat er zit aan te komen; de vierde?
Dachten we de kloof te dichten met cursussen Nederlands voor zij die sms’en in platter Antwerps dan Gaston en Leo bij een Bolleke ’s zaterdagavonds op de Groenplaats?

Ik kan er niet bij. Is het misschien makkelijker verteerbaar te wijzen naar verre overzeese oorden dan gewoon van oever of quartier te switchen?
Waarschijnlijk.

Het wachten is op de Belgische Jürgen Raymanns en Prem Radhakishuns.
Hoewel dat het verschil niet zal maken.

Wat dacht u?

Zoals de meesten bekend, bestaat binnen het Europees parlement een ‘ingeburgerd’ gebruik als gevolg waarvan één maal per maand het
volledige Europese parlement met alle medewerkers en een bijna complete kantoorinventaris voor enkele dagen verhuist van Brussel naar
Straatsburg.
De enige reden hierachter is dat Frankrijk dit zo graag wil. 99% van de rekening - op jaarbasis ongeveer 200 miljoen euro - wordt toch betaald door de andere aangesloten landen.

Thans hebben een aantal europarlementsleden van verschillende partijen en uit verschillende landen een actie op touw gezet om aan deze belachelijke geldverspilling een eind te maken.

Zij hebben hiervoor één miljoen handtekeningen nodig zodat dit onderwerp op de agenda van de Europese commissie kan worden gezet.

Binnen 2 dagen zijn er een kleine 25000 handtekeningen binnen maar dit moeten er dus één miljoen worden.

Surf daarom naar: http://www.oneseat.eu en zet je handtekening zodat we een eind maken aan deze waanzinnige geldverspilling.

Gisteren op de Nederlandse staatsomroep en nu al online: Al Capone docu. Alstublieft!

Check this and then go rent “The Works of Director - Spike Jonze” dvd for the 30 min. documentary commenting Fatlip’s post-the Pharcyde life.
Get me?

The gods seem to be boycottin’ =lloyd=,
my crayons I seem to have lost.
What is that about?!

Gitaren scheuren, backing vocals vallen in, een break-down volgt en Cee Lo lijmt het allemaal aan elkaar, master of ceremony op zijn eigen festijn.
Dat moet ongeveer de blauwdruk voor Gnarls Barkley zijn.
Driekwart van de nummers zijn makkelijke meezingers, maar dan van het soort met ballen.
Een enkele reis naar St. Elswewhere? Jatoch?!
Meer?

Onvoorwaardelijke Gil Scott-Heron fan als ik ben kan ik zelfs genieten van een schamele 45 seconden footage.
Ik hoop van u hetzelfde:

This one’s for all my working class heroes up in this today!
A 41 minute documentary on Pete Rock, Soul Brotha #1.
That’s right, it’s a long watch, but watch, you will.

Watch David Letterman get down on our poor Harvey, original American Splendor.
For those of you who can’t quite follow this, just go see the friggin’ movie, for Christ’s sake.

Today,
I ain’t got jack shit to say.
Sorry.

(Finally a hype I can follow, a bandwagon to jump on > > Gnarls Barkley - St.Elsewhere)

Click through for the interview, thank you very much.

“Exit music: songs for radio heads” heeft het ambitieuze doel om, driemaal raden, het beste van Radiohead te herwerken.
Veertien versies van het bekendste werk zijn daarvoor onder handen genomen door left–field beat–programmatoren als Bilal, Sa-Ra, RJD2, Mathew Herbert, Osunlade, etc.
Al bij al is “Exit Music: songs for radio heads” aangenaam luisteren, maar op een drietal hoogtepunten na, zouden we geen van deze versies verkiezen boven de originele.
Meer?

Futuristische soul met geschiedenis, maar waag het niet dit retro te noemen. Dat is het ook niet, geen acid jazz gedoe, Spacek’s geluid is nieuw, fris. Platen als deze houden ons wakker, en daar zijn we dankbaar voor natuurlijk. Meer?

Let me just make this week VideoWeek.
I’m neckdeep into this youtube.com craze and discovering way to many coolness to share with you,
but I’ll try to break it down to a neat selection of must-see video footage.
For you,
and yours:

An oldie, but a goodie!
Mind the convenience store superpimp saying: “I may be half the man but I need twice the ladies”.

RIP JayDee

Had u deze al gezien?

Bedacht ik me enkele jaren terug.
Een gedachtegang die ik eigenlijk tot op de dag van vandaag blijf volgen.

Omdat we nog altijd meedingen naar een vereeuwigd plaatsje op quotationspage.com,
stelling nummer twee:

(Stelling #01 vindt u nog altijd hier terug)

Er zijn zo van die momenten waarop een reviewer zich te pletter vloekt, zoekend naar adjectieven, metaforen en mooie zegswijzen. Een sfeer vangen met woorden, vooral live is nooit evident.
Al helemaal niet als het gaat over een Steve Spacek concert. Steve Spacek, in een vorig leven vooral bekend als frontman van de groep Spacek, brengt een soort 21e–eeuwse soul die door de lucht zweeft zonder licht te zijn.
Soul zonder voorzetsel ook, als het even mag, geen nu– of neo–, dank u. Lees verder.

Een show om niet snel te vergeten, een avond ook zoals er niet snel een tweede zal volgen (vooral door de vliegangst natuurlijk).
Spijtig van het erbarmelijke geluid, dat het concert een iets te hoog oldschool (lees: lo–fi) gevoel gaf. Verder helemaal niets op aan te merken. Meer.

Audio-interview coming soon!

Although both vic as well as lloyd are drop-dead-tired this is what you may expect from the brethren Pointdexter:

- Tonight > afterparty @ Cantina Cubana

- One of these days > interviews with Steve Spacek, Opgezwolle & The Dresden Dolls (true story)
- Saturday > DJ Grazzhoppa’s DJ Bigband live in Lille (France)

Furthermore lloyd will keep on drinking coffee whilst dedicating it to you and your peers.
Ow and this season, we’ll be mostly wearing … PPKLTS Aesthetics.

Straks live in de Charlatan te Gent, en geconfronteerd met =lloyd=’s journalistieke wapens: Spacek!

In afwachting van ons eigenste interview, ziet u de man hier al aan het werk, op de RedBullMusicAcademy: Steve Spacek, of Spacek, of course.

Ow ja, en ’s mans Space Shift album, blijft natuurlijk én van die zeldzame parels van het jaar.

Don’t call it a come-back!

The interview is online, yes sir, yes ma’am, it is!
Right here.

Edit: Binnenkort ook op telenet.be/muziek?
Best mogelijk.

Daft Punk review overgenomen door telenet.
Hier.
Mijn dag is weer goed.

… Ondertussen besluipt ons de drang naar cocktails en schoon vrouwvolk. Excuseer, maar “Feel it” nodigt zo hard uit tot wegdromen. Bart Maris schittert op de trompet zoals we van hem mogen verwachten.
En dat terwijl Mo het houdt op een minimum aan tekst, meer moet dat niet zijn: “Don’t try to analyze or ask yourself why, it’s meant to feel good”.
Meer…

En een snippet van het album vindt u gewoon hier.

There seems to be something weird with this on.
Ow well, all I know is how my innerchild enjoyed the colour pencils.
Word life!

Van uitzendinggemist.nl:

Cabaret & Co
Zeven dinsdagen cabaret op de late avond, te beginnen met het cabaretfestival Cameretten. Dit festival bracht namen voort als Theo Maassen, Brigitte Kaandorp, NUHR. Eerstgenoemde won de editie van 1999 en werd toen door de jury de ‘beste van de slechten’ genoemd.

Bekijk de uitzending gewoon hier.

Pancakes.2006.Stop.

Back then I thought she would have loved her some pancakes.
Hell, I didn’t even know how to make ‘em, but…
God, Jezus and his mother all know
I would have made her some killercakes.
If only,
I had the recipe.

True story.
(Matching track: Anthony Hamilton - Lucille)

Erykah Badu headlining Cactus Festival this year!!!!!!!!

And Dour Festival proudly presents:
Sa-Ra Creative Partners
Slum Village

Act like you know, one hot summer comin’ for that…
Right!

Please do drop a comment,
the language of comments, I speak.

Toch?

… Misschien is alles iets te elegant in beeld gebracht, speelt het verhaal al te zeer op de dialogen, wat het allemaal toch iets artificieels geeft.
“The white countess” is een romantische zaterdagavondfilm, maar zeker geen kaskraker of must–see. Meer…

Nochtans was het publiek aardig opgewarmd. De nieuwe Kortrijkse formatie “Brothers on the run” schoot het vuur in de zaal met een aanstekelijke mix van funk en klassiekere soul. Onder andere met een opmerkelijke cover van William Devaughn’s “Be thankful for what you’ve got”. Spijtig dat Poets of Rhythm het vuur zo snel erna doofden. Een enkele heropflakkering niet te na gesproken, zwalpte de rest van de avond rustig voorbij. Out in space?
Lees meer…