Huisgenoten
De verrrassing van de week stond me om zes uur in de ochtend, bij het thuiskomen, voor de deur te wachten.
Een mooi verbodsteken als ware =lloyd= niet welkom. Zoniet onwelkom, dan nog kon ik onmogelijk voor mijn eigen deur parkeren.
Aldus het bord. Het mocht simpelweg niet.
Godgeklaagd als ik het vond, heb ik het onding maar gelijk gecustomized.
Ofte: het mijne gemaakt.
Mijn laatste propere Levi’s jeans moest er aan geloven, maar het was het waard:

Met dank en liefde aan mijn huisgenoten, links, linksboven en boven.
(Want rechts is de straat en hieronder woont vooralsnog niemand, toch niet dat ik weet.)
