Staton klinkt soms zwak, soms bijna breekbaar, afwachtend tot ze kan uithalen. Want ze weet waarover ze zingt, anders zou je er geen kippenvel van krijgen.”His hands” vertelt haar verhaal zo krachtig hard en ontroerend ingetogen tegelijk dat een mens er stil van wordt.
En daar draait het soms toch om bij muziek. Meer…

(Volgens eindredactie is de review te kort en mijn mening te weinig gefundeerd, maar ik herhaal: deze is goéd. Alleen in iets te snel tempo gereviewd en het genre leent zich niet tot een overdaad aan adjectieven. Vind ik. Plus, ik ben een man van weinig woorden. Veel posts, dat wel.)

Kamagurka in de voorlaatste Humo over zijn schilderijen, als repliek op enkele comments van komrad Sjef van Boekel vond ik deze wel gepast:

“”Werk neemt mijn onrust niet weg, maar toch denk ik dat ik hard werk voor de afleiding.”

“Ik hou van de langdurige spanning van het maken van een schilderij. De spanning van een tekeningetje voor een krant of een weekblad duurt hooguit twee minuten, wat prettig is, maar ik ben blij dat ik de langdurige concentratie van het schilderen óók heb leren kennen.
… Dan betreed ik een heel aangename dimensie die aan de vergetelheid grenst. Voeg daar nog de dampen van terpentijn aan toe, die zéér ongezond zijn, en ik voel me werkelijk fantastisch.
En dáár dan nog enkele glazen wijn bij drinken. Merkwaardig licht voel ik me dan, en ik eet ook bijna niets meer als ik verwoed aan het schilderen ben.”

Mag ik deze dan ook opdragen aan RSL broeder INCR ONE? Jawel:

Kwestie van het weekend dan maar gelijk in te zetten met een filmpje. Jazzende Jappen, dat doet het altijd goed.
Zo is me tenminste verteld.
Maandag in de Ancienne Belgique: Soil & Pimp Sessions!

Vanavond nieuwboren ambities gezien, Angelique Brown live in de Sounds club. Verdomd sterk aan het werk in een jazzset-up zoals ik het niet had durven dromen. Jammer dat het publiek zittend was, en bleef.

Daarna ook gebroken ambities gezien. Op een jam-sessie, in gesprek met zij die niet meejamde. Een bekend gezicht dat verdacht vreemd keek.
Hoe het voelt of wat je moet doen als iemand in huilen uitbarst op de vraag: “Ca va?” ?
Geen idee.

Het was nochtans ik die ze stelde, maar ik zag ze me stellen van op afstand, stond erbij en keek ernaar.
Meer kan ik niet doen. Gebroken ambities kan =lloyd= niet lijmen.
Niet dat ik het niet geprobeerd heb, maar het is verdomme niet gemakkelijk.
We zijn er te jeugdig voor, denk ik dan.

Voor zover het u kan helpen, laat uw ambities niet breken.
Want wat ervan komt is verre van mooi.

Diep-filosofisch, maar dat was vanavond dan ook.
Voilà, doe ermee wat u wilt.
A vous le choix.