Ik heb de laatste dagen de neiging dingen te laten vallen. Duvelglazen, bananen (beide symbolen van vruchtbaarheid) en punaises (voor de gezonde spanning in de lucht, avontuur op de grond, huppelend door de kamer, Indiana Jones ain’t shit when punaises are on the floor).

Soit, gisterenavond genoeg spanning in de lucht. Voor zij die =lloyd= zelfs in hun stoutste dromen zijn cool niet zagen verliezen, het was bijna zover.
Sommige luls zijn gewoon té. Gadverdamme!

Vreemd van waar die energie zo plots kwam, eigenlijk. Zelfs na een slapeloze nacht zou ik de lul nog op zijn plaats gezet hebben, voor een keer dat ik de kans had! Niet dus, ik zei het toch, ‘k was m’n cool nét niet verloren (net zoals die keer toen u eventueel in de mate van het mogelijke dacht te commenten maar net … niet, right? Ken u wel, zelfs anoniem hebt u nog niet de ba..en), dan maar de rug toegekeerd.

A demain.
Jezus!
Aaaaaargh.
Une balle dans la tête!