Dat is dan het vervelende, ziet u. Het merendeel staat er, de essentie: grijs op wit, outlines moeilijk te omzeilen. Maar wat dan nog, het echte werk moet nog gebeuren. En dat zal het ook, net zoals de vader die zei: ” ow, you remember her?” Zeer zeker, doubtless.

Het raamwerk zal altijd mooier blijven dan het afgewerkte eindproduct. Daarom dat het hier nu staat. Ne schets, quoi. Suggesties zijn, zoals altijd, steeds welkom. Voor zij die durven te commenten.
(Ik hoor u niet als u niet comment, dat moge duidelijk zijn.)
Een goede nachtrust nog. Maandagen dreigen bij =lloyd= traditioneel vrij laat te worden. De zon zou opgaan als het zomer was, maar dat is het niet, dus alles is gepermitteerd.
Denk ik dan.
Cheers,
Uw …
=lloyd=

Spoken word is not dead (that was punk)! Woede aan handen en voeten gebonden: lees.

“Johns meest dramatische gebaar was over zijn neus wrijven, dat was het expressiefste dat hij in huis had.
Als hij dat dan eens deed was iedereen die hem kende diep ontroerd.” Het leven van een rockster kan toch mooi zijn. (In deze dat van wijlen John Entwistle van The Who)

Zo meteen ook maar eens het mooie weer gaan maken, neus in de hand. Zien wat er gebeurt, op straat, binnenshuis, wrijven die neus. Ik sta niet in voor de gevolgen, vermoedelijk wordt het je reinste ravage op de blvd. Anspach over goed een half uur. Dan weet u: =lloyd= is gepasseerd, en zij die hem kenden waren erbij, diep ontroerd.

Er even uit voor het weekend. Vanmiddag gekraakt, vanavond een afscheid, morgen een show, zondag een zondag en dan zijn we er wel weer, zo on-point als maar kan, of toch bij benadering.

Volgende week ook maar eens het lampendoosje afwerken. Het eerste officiële PPKLTS lampendoosje, jazeker, dat heeft u goed gezien.

Ik wist het zelf niet, tot klokslag middernacht, maar het is vandaag Gedichtendag. In afwachting van de ‘Dag v/d West-Vlaming’, alvast een nobel initiatief, van wie het ook mag uitgaan.

Zelf is =lloyd= geen poëziekenner (hoewel bijzonder poëtisch van aard). Ik werd voorwaar week vanbinnen bij het lezen van DVLMN’s geciteerde gedicht.

(de kritische kijker heeft ondertussen ook opgemerkt dat ik in mijn enthousiasme m’n rechtervleugel ben vergeten neer te pennen, de stift was sneller dan mezelve en daar stond die ‘a’ al. Excuses, ik heb het nooit zo bedoeld, maar goed, ‘t is de geste die telt, niewaar. Ook ain’t is misschreven, sympathieke kanjers van fouten op een donderdag)

…In Viva Zapatero zien we Sabina Guzzanti op Michael Mooriaanse wijze ministers en oppositieleiders najagen op zoek naar antwoorden op haar vragen. Wat betekent satire nog vandaag, en hoe staan de politici er tegenover, in binnen– en buitenland? Met haar film neemt Guzzanti symbolisch wraak op de mediazuivering van Berlusconi… Meer…

Een audio-interview met bovenstaande schone vindt u op hier.

(edit: mooi gelinkt op Indymedia.be ook)

Neen, vandaag zal’t niet lukken. Sorry. Teveel indrukken op een avond, inspiratie voor een maand blog. Van Rock the Casbah over de verse Metro om zes in de ochtend tot ninjaflikken op de Grand Place… Euh.
Maak vandaag zelf maar =lloyd=’s blog. Merci.

Ik herken een lul als ik er een zie en vergeet hem daarna meestal niet gauw, niet in de eerste vijf jaar. Deze dateert van een tijdje geleden:

“=lloyd=,” zei de kloot, “ik zal u eens vertellen wat een goeie koffie is, hoe die smaakt en als je me niet onderbreekt hoe je hem moet drinken.” Leek me een puik plan, laat maar komen die kennis, dacht ik. Een halfuur later wist ik zowat alles over Turkse koffie en hoe ze te bereiden, enz. etc. En over hoe verschrikkelijk barbaars wij niet-kenners koffie doorspoelden.

Jezus wat een slap gelul zeg, dacht ik. Ik wil koffie die gezellig wegdrinkt, waar ik, potlood in de hand, een sloot of vijfentwintig van kan doordrinken. Geen betonmix waarvan ik na de eerste slok naar ongekende hoogten opstijg, waanzin in de ogen.

Ik heb het dan maar aan een genuine Turk gevraagd. Wat dacht u, gelijk had ik natuurlijk. Turkse koffie is bijzonder sterk, wordt geserveerd in tasjes de grootte van een luciferdoosje en énkel bij heel speciale gelegenheden uitgeschonken. Als u morgen wat vroeger dan gewoonlijk opstaat, is dat géén speciale gelegenheid.

Los daarvan toch ook even stellen dat koffie-comments verder helemaal nutteloos zijn. Kom hier dat ik u een zat uitschenk. Suiker/Melk? Koekske/Iet om te lezen? ‘t Is het ritueel dat telt, de filter, het pruttelen, enz. etc. u kent het wel.

Windwhattt!!

Van al zijn grootsheid met het hoofd geheven tot diepmenselijke drama’s, het schaamrood rond de wangen. Brussel ten voeten uit, in één straat gepersifleerd. Internationale allures van begin tot eind, maar dan door een andere bril. De wereld rond, prêt-à-porter, chic maar ook cher, voor de één. Beide voeten op de grond aan enkele eurocent per minuut, het thuisfront aan de hoorn voor de ander.

Brussel, stad zonder alinea’s, van kapitaal belang maar geen hoofdletters te bespeuren. Van de beurs tot de vaart, ieder schreeuwend om zijn eigenheid, maar weinig dat eruit springt. Tenzij dan windmolens langs het water, een statement van de stad, in kleur dan nog wel. De buurt keek ernaar, fronste de wenkbrauwen en dat was het dan. Ze zouden de sfeer verbeteren, chic et pas cher. Maar wat als de nacht valt en daarmee ook de wind? Europa’s bloedend hart op zijn grimmigst, niets meer aan toe te voegen.

Studie van het Oog

U had het allicht al gemerkt, maar sinds gisteren kan u gemakkelijker door de blog fietsen, categoriën zijn ingebouwd.
Aan uw linkerkant vindt u nu dus:

Interviews
Reviews
the latest
Visuals

Ik ben mij bewust van de egotrip die een blog is en wil van =lloyd=’s exemplaar geen meta-blog maken, geen blog over een blog. Dus daarom nog wat visuals, ofte artwork, uit de niet-zo-oude doos (het is Tookie op doek, onafgewerkt inderdaad):

Ik had het er al eerder over: De Nederlandse Omroepen. Vooral VPRO en NPS met hun muziekdocumentaires en reportages blijven me week na week bekoren. Al van mijn vijftiende levensjaar, het waren de hoogdagen van Lola Da Musica, u hopelijk welbekend. Iedere donderdag op ‘Holland Drie’. Zelfs de videorecorder leefde ernaar toe, ten huize =lloyd=, that is.

Hoezeer je de dingen echter ook probeert te volgen, er glipt toch altijd net die ene parel door het net. Meerwaardezoeker of niet, je zal nooit alles vinden. Komrad Sjef van Boekel wees me daarom op www.uitzendinggemist.nl. Het opzet is geniaal in zijn eenvoud en helemaal op mijn lijf geschreven.

Ziedaar:
- NPS Jazz: Amp Fiddler! (Hoe bedoelt u, Amp Fiddler doet geen belletje rinkelen?)
- The Roots: Live at NorthSeaJazz!
- Bilal: Ook Live at NorthSeaJazz!
- Jan Decleir in R.A.M.!
- Tom Barman: Live in R.A.M.!
- enz. etc.

Voor zij die al eens wereldvreemd durven zijn, wegens ‘geen kabelaansluiting’, daar gaat uw excuus.
Het spijt me.

Hoe fijn een blog kan zijn, dacht ik. En ik wist terstond niet meer wat geschreven. =lloyd= is de laatste tijd veel meer de man van de botte alcoholstift dan van de vlotte, scherpe pen. Het zal ook nog wel even zo blijven, voorspellen de laatste peilingen.

Acryl in alle kleuren, pizza- en andere dozen moeten eraan geloven, het is sterker dan mezelf. Het is koffie, chocolade, bananen en al wat goed is. Dat is het, u zal er over kijken maar het zal nog altijd zo zijn. Alcoholstift, waskoo, acryl en nog wat. Grabs me by the balls. Ooumph..

“You on all fours, me eating you out from behind.”
Stel geen verdere vragen, het volledige verhaal leest u hier, bij DVLMN.

Heeft u, net als =lloyd=, onlangs en per abuis, een Doberman gekocht maar volgt u mij als ik zeg dat de Poedel de Queen-Dog is? Volg de instructies en het komt allemaal goed. Spoedig steekt u weer met de zo broodnodige stijl de straat over, geflankeerd door.. de poedel van uw leven.

Enthousiastelingen uit Enschede mailden al met de melding dat de trucendoos ook op Rottweilers bijzonder goed werkt! Met dank aan de Knappe Canadees om mijn trouwste kameraad van die Doberman-look af te helpen. Brilliant!

Gir! in progress

Mijn excuses, iets later dan gepland:

BRUSSEL – “Je treft me op een goed moment. Ik ben volwassen aan het worden als artiest, mensen beginnen mijn muziek te kennen. Echt groot ben ik nog niet, maar ik kom op de radar. Een klein flikkerend lichtje op het scherm.” Het afgelopen jaar heeft Bai Kamara Jr. een steile opmars gemaakt: het artikel.

Bai Kamara Jr.

Deze week in Brussel .. wel ja, Deze Week: Bai Kamara Jr.

Zonder ook maar de minste twijfel één van de meest getalenteerde zangers die ons landje rijk is. Afkomstig uit Sierra-Leone, via Manchester in Brussel met gitaar en al geland.
Beluister zijn “now-classic-bxl-themesong” ‘Downtown St.-Josse‘ op www.baikamara.com. En natuurlijk ook de andere snippets van zijn Living Room en Urban Gipsy albums.
Kopen. Vergeet de singer-songwriter postrock hype, alle Pieter-Jan-De-Smets en Rock Rallies op een stokje: dit is waar het écht om gaat. Bai Kamara Jr. Ow ja: het artikel. Voorlopig nog wat serverproblemen, later op de dag krijgt u het volledige artikel ingescand te lezen, ongetwijfeld.

Ik was het bijna vergeten, maar we zijn een nieuw jaar ingegaan. Mij heeft het geen moment kunnen boeien, maar u misschien wel. Uit respect voor de lezer dan ook een oprecht Gelukkig Nieuwjaar!
Felicitaties dat u het allemaal gehaald heeft, u was geweldig, een jaar lang. Dat was vroeger, het jaar is nieuw nu, is gezond en werd meteen 2006 gedoopt. Mooi, ontroerend schoon.

Ontroerend, want ook =lloyd= is een man van emoties. Maar meer nog ben ik een man van lijstjes. Het eindejaar brengt die gewoontegetrouw altijd met zich mee. Daarom straks een lijst, geen overzicht van 2005, want dat had te veel mee van - wat ik noem - een strontjaar.

Bij deze dus gewoon een lijst met goeie muziek, breed geselecteerd, u aangeboden door de sympathieke, Knappe Canadees. U kent hem allicht.

Het moet ergens een dinsdagmiddag geweest zijn. Naarstig noeste arbeid aan het verrichten opdat u het zou lezen. Over kunst of Brussel, fotografie of muziek. Uren vliegen voorbij, liters koffie passeren en het ziet ernaar uit dat alles in zijn plooi zal vallen. Mooi is dat, denk ik en een sanitaire stop dringt zich op. Gezeten op het toilet doolt mijn blik rond en daarmee mijn gedachten. Maar wat zie ik daar nu voor mijn neus blinken, het zal toch niet zijn zeker? Kijkt u even mee op de foto: een vreemde fusie tussen chauffageknop en lifestyle. De way-of-life van de warmteregelaar in kwestie was mij tot dan toe niet opgevallen. Nachten slaap heb ik er ondertussen voor gelaten en nog ben ik er niet uit…

Van een chauffageknop wordt veel verwacht. Een fikse draai naar links en het wordt warmer, bijvoorbeeld. Veel dus, maar geen lifestyle. Dat durf ik er toch niet van te vragen. Mezelf zou ik nog geen levenswijze toedichten, laat staan mijn sanitair. Ik zou, echt waar, niet durven. Dus daar zit je dan in het kleinste kamertje. Langer dan verwacht want het stemt tot nadenken, zo’n knop. Lifestyle, de plaag van de eenentwintigste eeuw, wat betekent het, voor u, voor mij en niet op zijn minst: voor mijn chauffageknop?

Weken later vind ik mezelf terug op een vernissage in Gent. Mooi is dat, denk ik en hoewel ik er niet meteen genoeg van krijg, dwaalt mijn blik af naar het aanwezige volkje. De vreemdste haarsnitten hebben het er tegen de meest uitzinnige kleurencombinaties over foute kledij, gadgets en al dan niet correcte muziekkeuzes. De tentoonstelling bracht het werk van een van ’s lands meest gerespecteerde graffitiartiesten. Gerespecteerd om zijn doorzettingsvermogen dat hem van de straten van Schaarbeek de wereld rond bracht. Een artiest pur sang, street credibility met tonnen, geen lifestyle te bespeuren. Of toch? Ik observeer rustig verder, heel wat mensen blijken zich namelijk voor de gelegenheid uitgedost te hebben. Extravagant, excentriek, randje-exhibisionistisch als je ’t mij vraagt. Een paar spierwitte klompen passeert mij. Strakke jeans, leren vestje, blik strak vooruit. Een man valt uit de toon bij zoveel lifestyle, ik dan toch. Weer moest ik denken aan mijn chauffageknop, nog was ik er niet uit.

Lifestyle. Je kan een begrip zo vaag niet bedenken. De man in de nightshop, wat zou zijn lifestyle zijn? Zijn way-of-life? Een rondvraag op school leerde me dat lifestyle met mode te maken zou hebben. Ik vraag u, wat doet het dan op mijn chauffageknop? Antwoorden zijn welkom op het bekende ‘lloyd@on-point.tk’-adres. Mooi is dat.

Lookalike

Daar sta je dan, een jaar of twintig en nog wat, maar Jean-Pierre heeft geen blog om zijn verhaal op te doen.

“Je te montr’ un truc de combat, les Marolliens c’est comme ça qu’on le fait,” riep hij nog. Dat was waarschijnlijk allemaal heel erg waar, maar wat kan je eraan doen, dacht ik.

“Jean-Pierre (c’est quand-même comme ça que tu t’appèlles, non) écoute-moi, je te connais maintenant. Et toi, tu me connais, c’est moi =lloyd=, on çe connait alors. Et maintentant? Qu’est-ce que tu vas faire alors?”

De Londenaar met wie ik net eerder kennis had gemaakt zei goeiendag en zei nog: “‘Ow and euhm, you will not knock that man down!”

Dat al zeker niet, maar J-P pookte, los daarvan, toch even =lloyd= ’s buik: “Ne te laisse pas faire!”
“Jamais, Jean-P,” wierp ik nog tegen. En daar scheidden onze wegen.

Het was niet dat ik vreemd ging, ik zag Jean-Pierre graag, al van in het begin, maar meteen erna gingen we toch snel de andere kant op.

De kans is groot, dat ik hem volgende week weer tref.

Focus Knack meldt ons deze week dat het Gentse grafische trio Cum* exposeert, en wel in Antwerpen. Een tijdje geleden probeerde uw aller =lloyd= de mannen nog te strikken voor een gezellige babbel, maar zonder succes. Het tetten-triumviraat was druk in de weer met ‘een tweetal’ projecten. Meer konden ze er toen niet over kwijt, wegens bijzonder top-secret.

Eén project ziet nu dus alvast het licht: een expositie in de Antwerpse Maes en Matthys Gallery. Fucking Erotic Street Entertainment, nu ook op doek. Grote canvassen met minstens één van uw favoriete fetishen geïllustreerd, dat kan niet anders.

De vraag rijst nu wel, wat hun tweede project dan wel mag wezen. Een nieuwe limited t-shirt zou binnenkort ook weer exclusief bij Alice Gallery te koop zijn (www.alicebxl.com). Maar mijn kleine teen zegt toch dat er meer zit aan te komen (no pun intended). =lloyd= voorspelt de wereldwijde viering van de vetzakkerij binnenkort. Als Cum* dan meteen het voortouw neemt verwacht ik niets minder dan Russ Meyers resurrectie van het graf! En snel!

Voor het zover komt, neemt u nog even genoegen met Cum* ’s nieuwe werken. De expo loopt vanaf 10/01 tot 22/01 in de Pourbusstraat 3, te Antwerpen, jazekerwel! Meer info zou te vinden zijn op www.dandy-art.nu en www.cuminthestreets.com.

It’s funny, ‘cause people say, “I practice style.”
It’s either you got style or you don’t!’

Richie - Crazy Legs - Colon (Rocksteady Crew)

. .. … Roy Ayers, poundering… .. .

=lloyd=’s vijftigste, jawel! Vijftig posts al zijn we ver. Welkom aan alle nieuwkomers; veel werk om bij te benen. Blij dat de oudgedienden er ook nog steeds zijn. Allemaaal in steeds groteren getale zelfs, de kudde groeit.
En het is een kudde: gezapig kauwend, herkauwend en gedwee slikkend wat =lloyd= voorschotelt. Spijtige zaak, ik had het liever wat actiever gezien, een beetje (re)actie op zijn tijd smaakt altijd goed. Maar goed, op naar de volgende. En wel met deze man, voor de gelegenheid zelfs netjes klikbaar:

Euhm.. pizzadoosinterpretatie.

Laurent Garnier zei me ooit: “Als je je afvraagt, kan ik dit maken ja of neen, is het gepermitteerd?
Ga er dan voor en stel je verder geen vragen.” (=vic= zal het verhaal bevestigen.)

De vraag stellen is ze met andere woorden meteen beantwoorden en gelijk had hij. Sindsdien zit =lloyd= nog zelden stil. Kijken hoever je kan gaan. Om te zien wat erachter nog allemaal voor het grijpen ligt. Ik raad u hetzelfde aan. Dat zou ik kunnen doen in een lange uiteenzetting, al dan niet met verwijzingen naar de grote meesters maar het zou zonde zijn van uw en mijn tijd. De essentie staat hierboven al mooi vermeld en daarbij ook geïllustreerd. Dat zou moeten volstaan. Zoniet, laat maar komen die comments.

Geheel en al voor de ponytail ben ik. De paerde(n)staert.

.
Ze had heur haren een tijd geleden geknipt en het frustreerde haar dat ze die niet meer bijeen kreeg. Samengeknoopt in eenen schonen ponytail. Het verwonderde ook mij een weinig, mijn muze zonder staart. Dat is maar half zo geslaagd, half zo genietbaar in het voorbijgaan. Even doorbijten, maar =lloyd= blijft zijn muzes trouw.
Morgen moet ik haar toch eens vragen. Of ze blij is dat alles weer samenkomt. Vanaf welke lengte spreekt men eigenlijk van een paarde(n)staart, en waarom de Engelsen van een pony? En wanneer komt de symboliek van de eenhoorn in het spel? =lloyd=’s vragen voor het nieuwe jaar.

Deze week a telly on =lloyd=’s belly want kijk, iedere dag verdomd lekkere televisie:

Maandag
Ned3 19h45 - 20h20 Brusselse Kermis
Dinsdag
Ned3 20h25 - 21h25 Het uur v/d wolf: Soul!
Ned3 23h15 - 23h45 How to start your own country
Woensdag
Ned3 20h20 - 22h00 Een gelukkige hand. (over tekenaar Peter van Straaten, zie Humo en elders)
Donderdag
France3 1h25 - 1h55 Manu Dibango, l’enfant du pays. (kan iemand deze voor mij op vhs vastleggen?)

Een bont allegaartje meerwaarde, toch? Verder hebben we natuurlijk ook nog Extra’s, Keerpunt enz. maar die volgt u waarschijnlijk al. Niet slecht van ‘brt2′ overigens maar het kan altijd beter, emigreren, de afstandsbediening in de hand is een mooi begin. Want wij hebben geen derde net, Nederland en Frankrijk gelukkig wel. Hoewel twee maal twee ook ruim volstaat, gisteren nog een uur lang Ozark Henry gevolgd op Canvas. Canvas, altijd al the place to be geweest, en ze komen terug, sterker dan ooit. Mark my words!